Het Completion Process is een alomvattende aanpak voor het helen van kerntrauma’s die terugkeren als emotionele triggers en ons ervan weerhouden een zelfbewust leven zonder angst te leiden. Het Completion Process is een visualisatie in 18 stappen die je door een emotionele trigger loodst, waarbij je de emotie volgt tot aan de vroegste herinnering, om vervolgens de behoeften van het kind op te lossen door zowel de mentale visualisatie van de oplossing als het creëren van bewustzijn vanuit het volwassen perspectief op de gebeurtenissen die plaatsvonden.
1 Creëer Het Veilige Toevluchtsoord
We richten een Veilige Toevluchtsoord (veilige plek) in onze geest in en creëren ook een primaire ‘veilige steunfiguur’. Dit hoeft slechts één keer te gebeuren, tenzij je op een ander moment een ander soort plek wilt creëren.
2 Emotionele Vipassana
We beoefenen emotionele Vipassana om het gevoel of de trigger te verkennen. Wanneer we in het hier en nu een sterke, ongemakkelijke emotie of een gevoel ervaren, sluiten we onze ogen en laten we ons in het gevoel zakken. We maken ons vertrouwd met de unieke sensaties of de ‘smaak’ van het gevoel. We zijn onvoorwaardelijk bij dat gevoel, ervaren en observeren het zonder dat het hoeft te veranderen. Na een tijdje kijken we of we het gevoel een naam kunnen geven. We kunnen dit bij onszelf doen, ongeacht of er op dat moment een specifiek gevoel aanwezig is.
3 Het huidige gevoel erkennen
We geven de emotie of het gevoel de boodschap dat we er volledig bij zijn, dat we het als geldig beschouwen, dat we er om geven, en dat we er klaar voor zijn en willen weten wat het te zeggen heeft. We staan open om het volledig te ontvangen.
4 De herinnering uitnodigen om naar boven te komen
We gebruiken de sensaties van de ‘smaak van het gevoel’ als een touw dat ons verbindt met de oorsprong of oorzaak van juist dat gevoel. We vragen: ‘Wanneer voelde ik dit gevoel voor het eerst?’ En in plaats van mentaal achter het antwoord aan te jagen, laten we ons wezen het aan ons aanbieden als een luchtbel die vanuit de diepten van de oceaan naar boven drijft, in welke vorm het ook komt.
5 Herbeleef de herinnering
Als er een herinnering naar boven komt, observeren en ervaren we die op welke manier dan ook. We nemen de tijd om aanwezig te zijn bij de intensiteit van het gevoel van de herinnering. We beleven het emotioneel opnieuw.
6 Erken het gevoel in de herinnering
We geven de emotie uit het verleden (net zoals we deden toen het in de tegenwoordige tijd was) de boodschap dat we er volledig bij zijn, dat we het als geldig beschouwen, dat we erom geven, en dat we er klaar voor zijn en willen weten wat het te zeggen heeft. We staan open om het volledig te ontvangen.
7 Stap in het perspectief van de volwassene binnen de herinnering
Als we er klaar voor zijn, stappen we uit het perspectief waarin we ons op dat moment bevinden (zoals het eerste-persoonsperspectief) binnen de herinnering en stappen we in het perspectief van ons huidige volwassen zelf binnen die herinnering. Met andere woorden: we gaan van het passief gadeslaan van de herinnering over naar actieve visualisatie.
8 Bevestig de emoties van het kind.
We troosten ons kind-zelf in de scène en tonen het genegenheid en onvoorwaardelijke, gerichte aanwezigheid, met één doel voor ogen: het erkennen van de emoties van het kind. We geven het kind de boodschap dat het juist en oké is om te voelen wat het voelt, en we geven het kind toestemming om volledig te voelen wat het voelt. Als we ons hier niet toe in staat voelen, halen we onze veilige steunfiguur uit de veilige haven naar de scène om dit voor ons kind-zelf te doen.
9 Wacht op verlichting
We wachten tot het kind-zelf in de scène op natuurlijke wijze de richting van verlichting inslaat (waarbij we in gedachten houden dat het kind-zelf misschien alleen maar nodig heeft dat je bewijst dat je er voor altijd voor hem of haar zult zijn, precies zoals hij of zij is).
10 Roep andere gefragmenteerde aspecten van het zelf terug
We ‘roepen’ alle andere gefragmenteerde aspecten van het zelf die in die ene scène aanwezig zijn terug en voegen ze liefdevol samen met het kernkind, zodat we slechts met één kind te maken hebben.
11 Voldoe aan de behoeften van het kind binnen de herinnering
Wanneer het kind zich erkend voelt en emotioneel klaar is om verder te gaan, ondernemen we actie om een oplossing te vinden voor de situatie in kwestie. Hier zijn creativiteit en individualiteit belangrijk. We moeten uitzoeken aan welke behoefte niet wordt voldaan en daarin voorzien. We kunnen dingen tegen ons kind-zelf zeggen waardoor het zich goed voelt. We kunnen opkomen voor ons kind-zelf. Geef suggesties en neem suggesties aan, maar vertrouw uiteindelijk op jezelf (of de persoon die het proces begeleidt) om te weten wat er nodig is om de omstandigheden te veranderen. Vertrouw bovenal op het kind-zelf in de scène om te weten wat hij of zij wil en nodig heeft.
12 De keuze om te blijven of te gaan
Wanneer er een gevoel van opluchting is ontstaan als gevolg van het ondernemen van actie om de omstandigheden in de herinnering te veranderen, geven we het kind de keuze om in de herinnering/visualisatie te blijven of naar het Veilige Toevluchtsoord te gaan.
13 Controleer of het proces is afgerond
Als het kind ervoor kiest om te blijven, vragen we het kind waarom het wil blijven, reageren we daarop en herhalen we indien nodig stap 10–12 voordat we het proces afsluiten. Terwijl we de stappen herhalen, controleren we opnieuw of er nog niet-geïntegreerde, gefragmenteerde aspecten van het kinderlijke zelf zijn die mogelijk nog in de herinnering vastzitten. Als we die vinden, voegen we ze samen tot één kinderlijk zelf en vragen we het opnieuw. We vertrouwen erop dat het kind weet wat goed voor hem of haar is, en we voorzien in alle behoeften van het kind binnen de context van de herinnering. Als het kind wil of nodig heeft dat iemand blijft, laten we een aspect van onszelf of van onze Veilige Steunfiguur daar achter bij ons kinderzelf. Als het kind ervoor kiest om naar de Veilige Haven te gaan, wordt het kind naar het Veilige Toevluchtsoord gebracht.
14 Het Veilige Toevluchtsoord binnengaan en de herinnering deactiveren
Bij het binnenkomen van het Veilige Toevluchtsoord wordt de herinnering waaruit het kind is gehaald vervolgens afgesloten (bijvoorbeeld door deze te laten krimpen of te laten knappen als een ballon).
15 Zorg voor zuivering en genezing
Plaats het kind (of de kinderen) in het genezende water en baad hem of haar als een zuiverend en helend ritueel voor het binnengaan van het Veilige Toevluchtsoord. Het kind drinkt het water ook. Dit beëindigt symbolisch het vorige leven in de herinnering, zodat het kind hier in het Veilige Toevluchtsoord een nieuw leven kan beginnen.
16 Voorzie in de behoeften van het kind binnen het Veilige Toevluchtsoord.
Er wordt binnen de context van het Veilige Toevluchtsoord voorzien in de behoeften en wensen van het kind, in die mate dat de persoon die het proces begeleidt het gevoel heeft dat de sessie voltooid is.
17 Keuze om te blijven of te versmelten.
Het kind krijgt de keuze om in het Veilige Toevluchtsoord te blijven of zich weer aan te sluiten bij en te versmelten met het volwassen perspectief. Als het kind ervoor kiest om te blijven, omarm en ondersteun die keuze dan liefdevol. Als het kind ervoor kiest om zich te verenigen, stellen we ons voor dat het kind zich verenigt met ons volwassen perspectief en een deel van ons wordt, zoals een puzzelstukje dat weer op zijn plaats valt.
18 Terugkeer naar het bewuste perspectief
We keren terug naar het bewuste perspectief, waarbij we minstens een paar keer diep ademhalen terwijl we ons bewustzijn terugbrengen naar het hier en nu. En we nemen rustig de tijd om weer te wennen aan de scherpte van onze omgeving en het nieuwe niveau van integratie en aanwezigheid dat we voelen. We moeten